நீ!

எனக்குத்

தெரிந்த
ஒரு வார்த்தை
கவிதைகளில்
சில –

அம்மா
அப்பா
குழந்தை
மழை
நிலவு
காதல்
நீ!

Wispy Clouds

Resembling your tresses,
So long and lovely,
That caress your face
At the behest of the breeze
Streaks of dark clouds
Sail across the sky
Fondly kissing
The face of full Moon!

மேகம்

தென்றல் வரும் போதெல்லாம்
அழகாகக் கலைந்தசைந்து
உன் முகம் வருடிடும்
கூந்தலைப் போல்
முழு வெண்மதி முகம் மறைத்து
மெல்லத் தவழ்ந்து செல்கிறது
மெலிதாய் ஓர் மேகத்திட்டு!

செருப்பு

'எங்கேயடி விட்டு வந்தாய்
ஏமாளிச் சிறு பெண்ணே'
என அதட்டும் தாயின் முகம்,
'போன வாரந்தான் வாங்கிய
விலையுயர்ந்த புதுச்செருப்பு'
என சலிப்பில் தந்தை குரல்,
பதிலேதும் தெரியாமல்
பொம்மை போட்ட செருப்பைத் தேடிப் 
பரிதவிக்கும் பிஞ்சு முகம் -
இத்தனையும் மனதில் காட்டி
இணை பிரிந்த இதயம் போல
துணையைப் பிரிந்து தனியாக
தார்ச்சாலையில் கிடக்கிறது
சின்னஞ்சிறிய ஒரு செருப்பு!

பிறை நிலா

முன்னொரு நாளதனில்
முதல் முறை
நான் பார்த்த பொழுது
ஒளிந்திருந்தும் ஒளியாமலும்
முகம் தெரிந்தும் தெரியாமலும்
இதழ் திறந்தும் திறவாமலும்
நீ உதிர்த்த புன்சிரி போல்
மேற்திசையின் அடிவானில்
மெலிதாய் ஓர் நிலாக்கீற்று!

Pearly Moon

Throwing upwards
Your thousands of arms
What are you trying,
Restless dark sea?
Did you mistake
This glowing full Moon
For a little pearl,
Splendorous and smooth,
To snatch it from sky
And stash in your depths?

Blue Sky

What would you do, wide Blue Sky,
If I rode a whim someday
To reach out and touch
Your shimmering self?
Would you bend like a blue membrane
Quivering at my fingers’ touch?
Would you break like the brittle snow
Flaking off the roof of Space?
Would you yield like a pale liquid
Smearing my hand with cerulean hue?
Would you vanish like a whimsy screen
Baring the wonders that lie beyond?
What would you do, wide Blue Sky?

A Pleasant Evening's Sky!

It Rained Last Night

It rained last night!
Unseen by the sleeping town
Unheard, its sonorous drone
Visiting under a veil so dark
Wielding the guile of a paramour
It rained last night
Pouring myriad icy kisses
Drenching the lips of thirsting earth
Letting dawn’s sinless Sun
Shed light on their secret tryst
It rained last night!

கிராமம் காப்போம்

செங்கழுநீர், சிறு அல்லியும்
குவிந்து மலர்ந்த தாமரையும்
கொஞ்சி நிற்கும் குளக்கரைகள்
நாரை, கொக்கு, நீர்ப்பறவை
நிறைந்து வாழும் நதிக்கரைகள்
காலம் தாண்டி காத்து நிற்கும்
காவல் தெய்வ சுடுசிலைகள்
அவை கொண்ட ஆனை பரி
சின்னஞ்சிறார் கூட்டம் போல்
சிரித்து நிற்கும் நெல்மணிகள்
கண்ணனவன் மேனி நிறம்
அது கொண்ட மேகத்திரள்
நீரால் செய்த சிறு மலராய்
பட்டுத் தெறிக்கும் அந்திச் சாரல்
ஓங்கி வளர்ந்த தென்னை பனைகள்
அவையூடே வளைந்தோடும்
ஒற்றையடி மண் பாதை
கண்களாலே காதல் செய்து
கால்களாலே மொழி பேசும்
அழகுக் கன்னி காளையர்கள்
வான் நோக்கி உவகை கொள்ளும்
வையம் காக்கும் உழவர்கள்
இவை யாவும் இசைந்து துலங்கும்
கிராமங்களைக் காத்திடுவோம்
இன்னும் சில காலமேனும்
உழவுத்தொழிலின் உயர்வுணர்ந்து
ஊர் திரும்பும் காலம் வந்தால்
அப்போதும் இவை வேண்டும்
நம் வாழ்வு நன்மையுற...
 

அஷோக் க்ருஷ்ணா   

Sunrise

Silently
Under the stealth of night
Sky had hoarded
Grey cotton-candy clouds
Wanting to weave
Silver tapestries of rain
With those whimsy fluffs;

A russet Sun arrived
Ruffling those mounds
Setting aflame
The slate-toned sky;

Black smoke billowing
Clouds turn to cinders,
Wispy as wicks,
And, east slowly burns!







Ashok Krishna

Sea Awaits

Tyrannical night obscures her heart
Taunting her with the darkness’ veil
Wayward winds that wander at will
Wail at her ears, lost in their ways
Pinpricks of this fierce icy rain
Needle her like a stranger’s touch
Undaunted yet by all these travails
Sea awaits the dawn to reclaim her Sun!









Ashok Krishna

Newborn Sun

Stung so very sharply
By flashes of pain
Grimacing in voices
Of gruff thunders
Shedding an abundance
Of silvery tears
Sky throbbed in labor
Struggling all night
And, out came a new Sun
Swaddled in grey!

Ashok Krishna

Share My Silence

Had I held some vibrant dreams
Wishful desires, vivid thoughts
To share with you, to speak much of.
Winds of whims swept some off
Pains from Past did burn some more
Tides of Time took most of them
Sparing only a sense of calm
Would you sit by my brittle Self
Sharing my silence, hand in hand?

Whiff of Hope

Unseen, unheard from, all through our lives
How do we humans still believe in a god
I often question in utter amazement
Until I think of you, my Beloved

Unseen till date, unheard from yet
Still I hold dreams of your arrival someday
Mere whiff of which does fill me with bliss
And, then, I realize that All-Healing Hope!

Born Special

Pity not their brittle looks
Perceive them not as pitiable lot
Twisted and taut limbs
Painful facial contortions
Wild tantrums, wavering moods
Stammering and slow thinking
Behind all these appearances
Dwell souls of supreme grit

Tender blooms in tenuous stems
Painting world in bright colors
Share fragrance with shaking winds
Deserving love, not pity
Dark, distorted rain clouds
Seemingly sad and spiritless
Shower us with drops of love
Stoking joy, not sympathy

Image Source - Google

Life hides its abundant strength
In all the forms that appear frail
Like the unseen silent breath
Offering sustenance to all beings
Just like clouds, little flowers
They too live by inner strength
So give them love, not sympathy
For they are no weaklings
They are, just, born special!

Moment of Magic

Image Source - Google

Urged by the whims of art
I often pick a brush to paint
Dipping it in a delightful color
Forming to lay the first streak
On the face of plain canvas
I panic for a fleeting moment
Shy of smearing the pristineness
Brushing aside that flimsy fright
Love for art leading on
I progress then to paint it whole

Did you feel this way, my Love
When you let your slender fingers
Wrap around my restless ones
In that first blissful moment
Shunning all signs and sounds
To speak in words of soulful touch
Hinting at your heart’s intents?
Did your heart flutter a while
As you painted the first touch
In the canvas of our pure love?

 

Whimpering God

Har Har Mahadevs, Hallelujahs

Image Source - Google

Allahu Akbars, other such chants
Rend this air with rabid fervour
Grumbling voices, paranoid faces
Eyes that see with seething rage
Loudly whisper lowly vengeance
Clamour of castes, religious frenzies
Bursting at the seams of minds
Speak so wild in sinister tones
Amidst these baleful battle cries
I sense a whimpering voice of Sense
Is that you, my castaway God
Trying to teach us fraternal bonds?
When you preach the words of love
Speak them a little loud and strong
Lest they drown unheeded
Dampened by this deadly din!

Ashok Krishna

Krishna’s Promise

Image Source - Google

Oh, my dearest doe-eyed Radha
Woman of all my vibrant dreams
Why I sense a senseless envy
Surging through your slender being
As I trifle with simple Gopis?
Why you wet your cheeks in vain
Letting envy fret your heart
Yearning when I am ever yours?!

Fragrant flowers of myriad hues
Abound all around in Vrindavan
Yet the simple, sacred Tulsi
Asserts this jungle as her own -
Dainty damsels, divinely nymphs
Ardor-stoking apsaras-forms
Seek me with their sinless love
Yet this simple cowherd girl
Brimming with pure boundless passion
Will ever get me as her One!


Ashok Krishna

Love’s Little Tussles

Image Source - Google

Life’s little loveless tussles
Tousle up our tireless passion
Carving a silent void between us
As we sit seething with anger
Donning faces of indifference
Something stirs deep within me
Why a vain sense of righteousness
All this amount of abrasiveness?
Why I cling to a foolish ego
Awaiting you to break our silence
And offer acts of apologies?
Are true all my tender words
Boastful promises of pure care
If I let these trivial things
Be the blots in our pure bonding?
What good is a wholesome Moon
If every wafting wisp of smoke
Is to smear her pristine charm?!

Be With Me

Image Source - Google

Let’s not be like flower and scent
Lest one leaves when other wilts down
Let’s not be like the Moon and light
Lest our love does wax and wane
Let’s not be like the skin and shadow
Lest one quits in the days of darkness

Pervading as a passion undying
Pulsating through my whole being
Be with me like the breath I take
Unseen and yet all through me
Filling me with your being’s warmth
Till I breathe my last one here!