மேகம்

தென்றல் வரும் போதெல்லாம்
அழகாகக் கலைந்தசைந்து
உன் முகம் வருடிடும்
கூந்தலைப் போல்
முழு வெண்மதி முகம் மறைத்து
மெல்லத் தவழ்ந்து செல்கிறது
மெலிதாய் ஓர் மேகத்திட்டு!

செருப்பு

'எங்கேயடி விட்டு வந்தாய்
ஏமாளிச் சிறு பெண்ணே'
என அதட்டும் தாயின் முகம்,
'போன வாரந்தான் வாங்கிய
விலையுயர்ந்த புதுச்செருப்பு'
என சலிப்பில் தந்தை குரல்,
பதிலேதும் தெரியாமல்
பொம்மை போட்ட செருப்பைத் தேடிப் 
பரிதவிக்கும் பிஞ்சு முகம் -
இத்தனையும் மனதில் காட்டி
இணை பிரிந்த இதயம் போல
துணையைப் பிரிந்து தனியாக
தார்ச்சாலையில் கிடக்கிறது
சின்னஞ்சிறிய ஒரு செருப்பு!

பிறை நிலா

முன்னொரு நாளதனில்
முதல் முறை
நான் பார்த்த பொழுது
ஒளிந்திருந்தும் ஒளியாமலும்
முகம் தெரிந்தும் தெரியாமலும்
இதழ் திறந்தும் திறவாமலும்
நீ உதிர்த்த புன்சிரி போல்
மேற்திசையின் அடிவானில்
மெலிதாய் ஓர் நிலாக்கீற்று!

Pearly Moon

Throwing upwards
Your thousands of arms
What are you trying,
Restless dark sea?
Did you mistake
This glowing full Moon
For a little pearl,
Splendorous and smooth,
To snatch it from sky
And stash in your depths?

Blue Sky

What would you do, wide Blue Sky,
If I rode a whim someday
To reach out and touch
Your shimmering self?
Would you bend like a blue membrane
Quivering at my fingers’ touch?
Would you break like the brittle snow
Flaking off the roof of Space?
Would you yield like a pale liquid
Smearing my hand with cerulean hue?
Would you vanish like a whimsy screen
Baring the wonders that lie beyond?
What would you do, wide Blue Sky?

A Pleasant Evening's Sky!

It Rained Last Night

It rained last night!
Unseen by the sleeping town
Unheard, its sonorous drone
Visiting under a veil so dark
Wielding the guile of a paramour
It rained last night
Pouring myriad icy kisses
Drenching the lips of thirsting earth
Letting dawn’s sinless Sun
Shed light on their secret tryst
It rained last night!

கிராமம் காப்போம்

செங்கழுநீர், சிறு அல்லியும்
குவிந்து மலர்ந்த தாமரையும்
கொஞ்சி நிற்கும் குளக்கரைகள்
நாரை, கொக்கு, நீர்ப்பறவை
நிறைந்து வாழும் நதிக்கரைகள்
காலம் தாண்டி காத்து நிற்கும்
காவல் தெய்வ சுடுசிலைகள்
அவை கொண்ட ஆனை பரி
சின்னஞ்சிறார் கூட்டம் போல்
சிரித்து நிற்கும் நெல்மணிகள்
கண்ணனவன் மேனி நிறம்
அது கொண்ட மேகத்திரள்
நீரால் செய்த சிறு மலராய்
பட்டுத் தெறிக்கும் அந்திச் சாரல்
ஓங்கி வளர்ந்த தென்னை பனைகள்
அவையூடே வளைந்தோடும்
ஒற்றையடி மண் பாதை
கண்களாலே காதல் செய்து
கால்களாலே மொழி பேசும்
அழகுக் கன்னி காளையர்கள்
வான் நோக்கி உவகை கொள்ளும்
வையம் காக்கும் உழவர்கள்
இவை யாவும் இசைந்து துலங்கும்
கிராமங்களைக் காத்திடுவோம்
இன்னும் சில காலமேனும்
உழவுத்தொழிலின் உயர்வுணர்ந்து
ஊர் திரும்பும் காலம் வந்தால்
அப்போதும் இவை வேண்டும்
நம் வாழ்வு நன்மையுற...
 

அஷோக் க்ருஷ்ணா